زروان: پژوهشگاه هنر و معماری

  • :: صفحه اصلی
  • :: فهرست یادداشت‌ها
  • :: پست الکترونیک
  • :: فید وبلاگ

نویسنده وبلاگ

  • :: کمال یوسف‌پور

یادداشت‌های اخیر

  • :: پروژه‌های دانشجویی معماری ـ 39
  • :: عرصه‌های حضور نقد معماری ـ 10
  • :: گزیده‌ای از دیدگاه‌های خوانندگان ـ 27
  • :: معماری زمینه‌گرا؛ چرا و چگونه؟ ـ 9
  • :: هفت آتریوم زیبای جهان
  • :: واژگان متن‌های معماری ـ 11
  • :: پروژه‌های دانشجویی معماری ـ 38
  • :: عرصه‌های حضور نقد معماری ـ 9
  • :: گزیده‌ای از دیدگاه‌های خوانندگان ـ 26
  • :: معماری زمینه‌گرا؛ چرا و چگونه؟ ـ 8
  • :: معماری پنهان در الفبای انگلیسی ـ 3
  • :: نقدی بر گفته‌های رضا دانشمیر درباره ایده "پروژه باز"
  • :: پروژه‌های دانشجویی معماری ـ ٣7
  • :: عرصه‌های حضور نقد معماری ـ 8
  • :: گفت‌وگویی درباره آموزه‌های معماری سنتی ایران ـ 12
  • :: معماری زمینه‌گرا؛ چرا و چگونه؟ ـ 7
  • :: معماری پنهان در الفبای انگلیسی ـ 2
  • :: انواع نماهای معماری
  • :: پروژه‌های دانشجویی معماری ـ ٣6
  • :: عرصه‌های حضور نقد معماری ـ 7
  • :: گفت‌وگویی درباره آموزه‌های معماری سنتی ایران ـ 11
  • :: معماری زمینه‌گرا؛ چرا و چگونه؟ ـ 6
  • :: معماری پنهان در الفبای انگلیسی ـ 1
  • :: معماری در آیینه کاریکاتور ـ 4
  • :: پروژه‌های دانشجویی معماری ـ ٣5
  • :: عرصه‌های حضور نقد معماری ـ 6
  • :: هشت ­سال با زروان، برای معماری
  • :: معماری زمینه‌گرا؛ چرا و چگونه؟ ـ 5
  • :: خانه‌ای در داخل یک قوطی کنسرو!
  • :: "پروژه باز"، ایده‌ای برای فضاهای فرهنگی

آرشیو زروان

  • :: بهمن ٩٠
  • :: دی ٩٠
  • :: آذر ٩٠
  • :: آبان ٩٠
  • :: مهر ٩٠
  • :: شهریور ٩٠
  • :: امرداد ٩٠
  • :: تیر ٩٠
  • :: خرداد ٩٠
  • :: اردیبهشت ٩٠
  • :: فروردین ٩٠
  • :: اسفند ۸٩
  • :: بهمن ۸٩
  • :: دی ۸٩
  • :: آذر ۸٩
  • :: آبان ۸٩
  • :: مهر ۸٩
  • :: شهریور ۸٩
  • :: امرداد ۸٩
  • :: تیر ۸٩
  • :: خرداد ۸٩
  • :: اردیبهشت ۸٩
  • :: فروردین ۸٩
  • :: اسفند ۸۸
  • :: بهمن ۸۸
  • :: دی ۸۸
  • :: آذر ۸۸
  • :: آبان ۸۸
  • :: مهر ۸۸
  • :: شهریور ۸۸
  • :: امرداد ۸۸
  • :: تیر ۸۸
  • :: خرداد ۸۸
  • :: اردیبهشت ۸۸
  • :: فروردین ۸۸
  • :: اسفند ۸٧
  • :: بهمن ۸٧
  • :: دی ۸٧
  • :: آذر ۸٧
  • :: آبان ۸٧
  • :: مهر ۸٧
  • :: شهریور ۸٧
  • :: امرداد ۸٧
  • :: تیر ۸٧
  • :: خرداد ۸٧
  • :: اردیبهشت ۸٧
  • :: فروردین ۸٧
  • :: اسفند ۸٦
  • :: بهمن ۸٦
  • :: دی ۸٦
  • :: آذر ۸٦
  • :: آبان ۸٦
  • :: مهر ۸٦
  • :: شهریور ۸٦
  • :: امرداد ۸٦
  • :: تیر ۸٦
  • :: خرداد ۸٦
  • :: اردیبهشت ۸٦
  • :: فروردین ۸٦
  • :: اسفند ۸٥
  • :: بهمن ۸٥
  • :: دی ۸٥
  • :: آذر ۸٥
  • :: آبان ۸٥
  • :: مهر ۸٥
  • :: شهریور ۸٥
  • :: امرداد ۸٥
  • :: تیر ۸٥
  • :: خرداد ۸٥
  • :: اردیبهشت ۸٥
  • :: فروردین ۸٥
  • :: اسفند ۸٤
  • :: بهمن ۸٤
  • :: دی ۸٤
  • :: آذر ۸٤
  • :: آبان ۸٤
  • :: مهر ۸٤
  • :: شهریور ۸٤
  • :: امرداد ۸٤
  • :: تیر ۸٤
  • :: خرداد ۸٤
  • :: اردیبهشت ۸٤
  • :: فروردین ۸٤
  • :: اسفند ۸۳
  • :: بهمن ۸۳
  • :: دی ۸۳
  • :: آذر ۸۳
  • :: آبان ۸۳
  • :: مهر ۸۳
  • :: شهریور ۸۳
  • :: امرداد ۸۳
  • :: تیر ۸۳
  • :: خرداد ۸۳
  • :: اردیبهشت ۸۳
  • :: فروردین ۸۳
  • :: اسفند ۸٢
  • :: بهمن ۸٢
  • :: دی ۸٢
  • :: آذر ۸٢
  • :: آبان ۸٢
  • :: مهر ۸٢

آرشیو موضوعی زروان

  • :: آثار برگزیده طراحی داخلی جهان (٢)
  • :: آرمین دانشگر (۱)
  • :: آموزش معماری (۳۳)
  • :: اکسپو 2010 شانگهای (۳)
  • :: بازخوانی کتاب معماری و اندیشه نقادانه (٢٥)
  • :: برترین‌های معماری (۱)
  • :: برداشت آزاد (۳)
  • :: پایان‌نامه‌های معماری (۱)
  • :: پروژه‌های دانشجویی معماری (۳۱)
  • :: تعریف معماری (۱)
  • :: جایزه معماری آقاخان (۱)
  • :: جایزه معماری پریتزکر (۱)
  • :: جوایز معماری (٢)
  • :: خانه‌های معاصر جهان (۳)
  • :: خواندنی‎های معماری (۱)
  • :: دانستنی‎های معماری جهان (٢)
  • :: دانستنی‎های معماری دوره اسلامی ایران (۱)
  • :: دانستنی‎های معماری معاصر ایران (۱)
  • :: دانشگاه آزاد اسلامی واحد هریس (٢۱)
  • :: درس‌هایی از بزرگان معماری (۱)
  • :: درس آشنایی با طراحی معماری (٤)
  • :: درس طراحی معماری 2 (٧)
  • :: درس طراحی معماری 5 (٢)
  • :: درس طرح معماری 1 (٢)
  • :: درس مقدمات طراحی معماری 2 (۱٦)
  • :: رویدادهای معماری (۳)
  • :: زبان تخصصی معماری (٢)
  • :: طراحی داخلی (٢)
  • :: طراحی معماری (٦)
  • :: عملکرد در معماری (٤)
  • :: گزیده‌ای از دیدگاه‌های خوانندگان (۱٩)
  • :: گفت‌وگوهای معماری (۱٧)
  • :: مبانی نظری معماری (٦٠)
  • :: مسابقات معماری (٢)
  • :: معرفی پروژه (٧)
  • :: معرفی کتاب (۱)
  • :: معماران ایرانی (۳)
  • :: معماران جهان (۳)
  • :: معماری ایران (٢)
  • :: معماری ایستگاه مترو (۱)
  • :: معماری پارکینگ (۱)
  • :: معماری پل (۱)
  • :: معماری تئاتر (۱)
  • :: معماری خانه (۳)
  • :: معماری در آیینه کاریکاتور (٤)
  • :: معماری دفتر کار (۱)
  • :: معماری رستوران (۱)
  • :: معماری زمینه‌گرا (٩)
  • :: معماری سفارت‌خانه (۱)
  • :: معماری شهری (۱)
  • :: معماری فرودگاه (۱)
  • :: معماری مجتمع مسکونی (۱)
  • :: معماری معاصر ایران (۱)
  • :: معماری معاصر جهان (۱)
  • :: معماری معاصر هلند (٢)
  • :: معماری موزه (٢)
  • :: معماری نمایشگاهی (۳)
  • :: معماری هزاره سوم (۱)
  • :: معماری و طبیعت (۱)
  • :: معماری کتابخانه (۱)
  • :: موسسه آموزش عالی سراج تبریز (۱۱)
  • :: میدان‌ها و پلازاهای شهری (۱)
  • :: نقد معماری (٢٧)
  • :: واژگان متن‌های معماری (٤)
  • :: کامران افشارنادری (۱)
  • :: کانسپت در معماری (۱)
  • :: یادداشت ماه (۱)

وبلاگ‌ها و سایت‌های معماری

  • :: + زروان: اخبار، رویدادها و حاشیه‌های معماری
  • :: دید هفتم: جستارهایی در معماری و هنرهای نمایشی
  • :: فضای رویداد: جستارهایی در هنر و معماری

آمار بازدیدکنندگان



دوشنبه ۳٠ آذر ۱۳۸۳

معرفی پروژه

 

تلاقی سنت و مدرنیته ـ 2 

 

نگاهی به طرح توسعه و مرمت موزه هنر دانشگاه میشیگان

           

Project Review

Modern Meets Tradition – 2

University of Michigan Museum of Art Expansion/Restoration

 

طرح Allied Works Architects برای توسعه موزه با ایجاد یک ارتباط و کنش متقابل مابین سنگ، شیشه و پوشش فولادی عمودی، میان صلبیت و شفافیت در پروژه توازن برقرار می­کند. شفافیت برخی از وجوه نما و نور طبیعی کنترل­شده در بیشتر گالری­ها، با ارائه دیدهای اجمالی به فضاهای عمومی و گالری­ها، کارکرد ساختمان را بسیار بهتر از فرم آن به نمایش خواهد گذاشت و از هنگام غروب خورشید، ساختمان موزه به «فانوس دریایی» هنرها تبدیل خواهد شد. 

 

 View of east court and commons

 

Cloepfil ، طراح پروژه، می­گوید: «طرح توسعه UMMA با سه هدف اصلی شکل گرفته است: اول استفاده از موقعیت انتقادآمیز آن در خیابان State برای اتصال مرکز تاریخی محوطه دانشگاه به جامعه شهری و دانشگاهی Ann Arbor ، دوم تقویت و ایجاد ارتباط میان دوره­های مختلف تاریخی که در معماری موجود در محوطه دانشگاه به نمایش گذاشته شده­اند و بالاخره ایجاد حس بی­واسطگی ـ ارتباط مستقیم میان مجموعه­ها و برنامه­های موزه با زندگی روزمره جاری در محوطه ... جایی که مرزهای هنر، زندگی و لندسکیپ با هم ترکیب و یکی می­شوند.»

 

Addition and west court 

 

طرح توسعه این موزه توانسته است دیالوگ اندیشمندانه­ای میان معماری تاریخی و معماری معاصر برقرار کند. با اینکه سنگ و شیشه عناصر غالب بصری بخش الحاقی را تشکیل­می­دهند، اما فرم و حجم آن بگونه­ای است که با احترام­گذاردن به نماهای اصلی تالار یادبود Alumni، به ساختمان موجود اجازه می­دهد تا همچنان به عنوان ورودی و نمای اصلی موزه باقی بماند. ورودی جدید موزه در خیابانState ، به یک فضای تجمع و گفتگو باز می­شود که می­تواند برای ساعت­های متمادی جهت برگزاری سخنرانی­ها، نمایش­ها، کلاس­ها و سایر برنامه­های عمومی سرشب باز بماند.

 

View of Forum looking south 

 

مرمت تالار یادبود Alumni که در اصل به عنوان یادمان جنگ ساخته شده بود، مرمت بسیاری از عناصر اصیل معماری بنا را در برمی­گیرد: نورگیر­های سقفی محراب مرکزی و تعدادی از دیگر فضاهای عمومی مجدداً گشوده خواهند شد؛ گچ­بری­های اصلی کشف و مرمت خواهند گردید؛ و تمام سیستم­های مکانیکی ارتقاء خواهند یافت.

 

Bridge gallery 

 

تعداد بازدیدکنندگان موزه از سال 1997 به این­سو حدود 50 درصد رشد داشته و به بیش از 130000 نفر در سال 2003 رسیده است. پس از تأمین کامل بودجه لازم برای اجرای این طرح، عملیات ساختمانی آن آغاز خواهد شد. تاکنون بیش از نیمی از سرمایه لازم برای این پروژه 35 میلیون دلاری تأمین شده که اکثریت آن از منابع بخش خصوصی می­باشد. طبق برنامه­ریزی­های انجام­یافته قرار است عملیات ساختمانی در سال 2006 آغاز شود و پیش­بینی می­شود بخش توسعه­یافته موزه در سال 2008 در جریان برگزاری جشن­های صدمین سال افتتاح تالار یادبود Alumni مورد بهره­برداری قرار گیرد.

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این یادداشت به همراه یادداشت قبلی، در ماهنامه ساختمان و کامپیوتر، شماره 5، آبان و آذر 1383 با عنوان همزیستی سنت و مدرنیته به چاپ رسیده است.

 

 


دیدگاه‌های خوانندگان ()
لینک
کمال یوسف‌پور

موضوعات:


چهارشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸۳

معرفی پروژه

 

تلاقی سنت و مدرنیته ـ 1 

 

نگاهی به طرح توسعه و مرمت موزه هنر دانشگاه میشیگان

           

Project Review

Modern Meets Tradition – 1

University of Michigan Museum of Art Expansion/Restoration

 

موزه هنر دانشگاه میشیگان (UMMA) در Ann Arbor ، در سال 1946 تأسیس گردید و در تالار زیبای یادبود Alumni که به سبک مدرسه بوزار توسط Donaldson and Meier Architects طراحی و در سال 1910 افتتاح شده بود، استقرار یافت. اگرچه Art News اخیراً از این موزه به عنوان یکی از زیبا­ترین موزه­های دانشگاهی هنر در ایالات متحده یاد کرده است، اما از خیلی پیش­تر تعداد مجموعه­های هنری آن فراتر از ظرفیت فضاهای موزه افزایش یافته است و در حال حاضر نمایش کمتر از 3 تا 4 درصد مجموعه­های جهانی آن (از حدود 16000 اثر هنری) در یک زمان امکان­پذیر می­باشد و فضای کافی برای نمایشگاه­های موقت، فعالیت­های آموزشی و انبار نمودن مجموعه­های هنری وجود ندارد. لیکن زمانی که موزه مرمت­شده و بخش توسعه­یافته آن که توسط Brad Cloepfil از شرکت Architecture Allied Works ، با همکاری Troy از شرکت IDS (Integrated Design Solutions) طراحی شده است، طبق برنامه در سال 2008 افتتاح شود، تمام مشکلات یاد­شده برطرف خواهد شد. این پروژه 35 میلیون دلاری شامل احداث 56000 فوت­مربع فضای الحاقی و نیز مرمت و بازسازی کامل تالار یادبود Alumni خواهد بود.

 

Alumni Memorial Hall/University of Michigan Museum of Art 

 

با ساخت بخش الحاقی موزه، فضای موجود آن بیش از دو برابر افزایش خواهد یافت و از 40752 فوت­مربع به 97346 فوت­مربع خواهد رسید. مهم­ترین فضاها و امکاناتی که در این بخش جای خواهند گرفت، عبارتند از: گالری­های جدید و اساسی، مجموعه­های هنری، انبار، بخش حفاظت، فضاهای مطالعه، اتاق کنفرانس، کلاس­ها و امکانات ساخت آثار هنری، یک فروشگاه برای بخش توسعه­یافته موزه، فضاهای گردهم­آیی عمومی و امکانات آسایشی و تفریحی پیشرفته برای بازدیدکنندگان. 

 

View looking east from State Street 

 

بخش الحاقی که توسط Allied Works به شکل یک T تغییرفرم­یافته طراحی ­شده است، موزه را از سمت شمال گسترش می­دهد و از طریق یک محور مرکزی با ساختمان موجود در ارتباط است. از این محور دو بازو، یکی به سمت خیابان و دیگری به سمت مرکز محوطه دانشگاه، منشعب می­شوند. این بازوها که راه­حلی برای رویارویی با چالش­ها و مشکلات طراحی در یک سایت انتقادآمیز (به لحاظ تاریخی) در محوطه اصلی دانشگاه به شمار می­روند، بطور نمادین به سمت جامعه و فضاهای شاخص دانشگاهی مورد استفاده توسط موزه امتداد می­یابند. همچنین بخش الحاقی ردیفی از فضاهای لندسکیپ خارجی و موقعیت­هایی برای نصب و استقرار آثار هنری در هوای آزاد ایجاد می­کند و گوشه جنوب­غربی محوطه را به عنوان یک ورودی عمومی به دانشگاه تقویت می­نماید.  

Diagram of primary building elements 

بخش الحاقی موزه که درست در شمال تالار یادبودAlumni  واقع است، یکی از جدیدترین ساختمان­هایی می­باشد که قرار است در محوطه 40 جریبی اصلی دانشگاه ساخته شود. این ساختمان نمای موزه را در طول خیابان State گسترش می­دهد و خود را به نمای رسمی و تشریفاتی که ساختمان­های دانشگاه از قبیل تالار تاریخی Angell (طرح آلبرت کان Albert Kahn ، 1924) در طول این خیابان اصلی به نمایش گذاشته­اند، متصل می­کند. در طرح توسعه پیشنهادی مسیر پیاده مردمی که خیابان State را به Diag (مرکز تاریخی و یک محل گردهم­آیی در مرکز محوطه­ دانشگاهی­ای که بخاطر داشتن پیاده­روهای موربی که به ساختمان­های آرایش­یافته در اطراف محوطه منتهی می­شوند، مشهور است) متصل می­کند، حفظ و تثبیت شده است. 

 

 


دیدگاه‌های خوانندگان ()
لینک
کمال یوسف‌پور

موضوعات:


جمعه ٢٠ آذر ۱۳۸۳

معرفی معمار

 

هوشنگ سیحون؛ معمار بناهای ماندگار ـ 2 

           

Architect’s Introduction

Hushang Seihoun; The Architect of Permanent Buildings - 2

 

آرامگاه کمال الملک در نیشابور 

 

سیحون پس از بازگشت از فرانسه، به عنوان دانشیار دانشکده هنرهای زیبا، در آتلیه­ای که بنام خود دایر کرد، مشغول تربیت دانشجویان در رشته معماری شد. او بر این اعتقاد بود که هم استادان و هم دانشجویان می­بایست تحت تعلیمات عمیق­تری قرار گیرند و لازمه این کار را آشنایی آنان با کارهای معماری بعد از جنگ در تمام دنیا می­دانست. همچنین از دیدگاه او دانشجویان می­بایست بدانند که در چه محیطی زندگی می­کنند و در چه فضا و مملکتی باید طراحی و معماری کنند. او معتقد بود یکی از کارهای لازم برای تحقق این هدف، مسافرت به تمام نقاط کشور برای مشاهده و مطالعه بناهای قدیمی و مجموعه­های روستایی و شهری است. سیحون در سال 1341 به عنوان سومین رئیس دانشکده هنرهای زیبا انتخاب شد و فعالیت­های عمده­ای را در دانشکده شروع کرد که مهم­ترین آنها تأسیس رشته­های شهرسازی، تئاتر و موسیقی و برگزاری سخنرانی­ها و سمینارهای مختلف در رابطه با معماری و شهرسازی بود.

 

 آرامگاه حکیم عمر خیام در نیشابور

 

سیحون دفتر معماری خود را در سال 1328 تأسیس نمود که اولین کار مهم دفتر او اجرای آرامگاه بوعلی­سینا در همدان بود. پس از انجام این کار، دفتر او وارد فعالیت­های گسترده معماری شد که این فعالیت­ها تا روزی که او در ایران بود، بطور مستمر ادامه داشت. در این فاصله زمانی ساختمان­های متعددی توسط دفتر او طراحی شد که مهم­ترین آنها آرامگاه­های متعددی است که قبلاً به آنها اشاره شد. سیحون در سال 1980 تهران را ترک نمود و از آن سال در خارج از کشور اقامت دارد. او در طی این­سال­ها با اینکه در زمینه معماری تنها به مشاوره و مطالعه اشتغال داشته و کار طراحی انجام نداده، ولی در زمینه نقاشی پرکار بوده است، بطوری­که در سال 1972 به همراه نقاشان صاحب­نام از جمله پيکاسو و سالوادور دالی، در نمايشگاهی در دانشگاه ماساچوست شرکت کرد و سبکی منحصر به فرد، بنام کلاف­خط را به صورت تابلوهايی زيبا در معرض نمايش گذارد که توجه منتقدين آمريکايی را به خود جلب کرد، سبکی که با مددگرفتن از خطوطی موازی و پرپيچ­وتاب، که هيچ همديگر را قطع نمی­کنند، انسان را در زندگی روزمره­اش وادار به تفکر می­کند. این هنرمند گران­قدر موفق به کسب عنوان شهروندی افتخاری فرانسه و دریافت لوح افتخار شهرداری لس­آنجلس گردیده است و در حال حاضر مجموعه­ای از نقاشی­های او در دانشگاه­هايی چون ام.آی.تی، هاروارد، واشنگتن يونيورسيتی و برکلی، گردآوری و نگهداری می­شود. همچنین نام هوشنگ سيحون در دو دانشنامه روسيه و کمبريج ثبت شده است.

 

آرامگاه باباطاهر در همدان 

 

 


دیدگاه‌های خوانندگان ()
لینک
کمال یوسف‌پور

موضوعات:


دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۳

معرفی معمار

 

هوشنگ سیحون؛ معمار بناهای ماندگار ـ 1 

           

Architect’s Introduction

Hushang Seihoun; The Architect of Permanent Buildings - 1

 هوشنگ سیحون

هوشنگ سیحون، معمار و طراح پيشرو و صاحب سبک در معماری نوین ايرانی است که آثار زیبا، ماندگار، معتبر و بی­نظیرش با گذشت چندین دهه­ از ساخت آنها، همچنان بر تارک معماری معاصر ایران می­درخشند، آثاری همچون آرامگاه ابوعلی­سینا و باباطاهر در همدان، آرامگاه حکیم عمرخیام و کمال­الملک در نیشابور، آرامگاه نادرشاه افشار در مشهد و ده­ها اثر دیگر. سیحون که می­توان او را متعلق به نسل اول معماران مدرن در ایران دانست، در آثار متعدد خود توانسته است به بیانی نوین در تلفیق معماری سنتی ایران و معماری مدرن دست یابد. همچنین او علاوه بر فعالیت در عرصه معماری، ذخاير فرهنگی دورافتاده­ترين نقاط ايران را کشف و ثبت کرده و ارزش هنری­ آنها را به خود ايرانی­ها نشان داده است.

هوشنگ سیحون در سال 1299 شمسی در یک خانواده هنرمند در تهران به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در سال 1319 در تهران به پایان رساند. او از کودکی عشق و علاقه زیادی به نقاشی داشت، بطوری­که به گفته خودش از زمانی که ­توانست قلم و زغال به دست بگیرد، نقاشی را آغاز نموده است. به خاطر همین عشق و علاقه زیاد به نقاشی، پس از گرفتن دیپلم درصدد بود تا در رشته­ای مطابق با استعدادش ادامه تحصیل دهد، تا اینکه در آن سال، یعنی سال 1319، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران توسط عده­ای از آرشیتکت­ها، باستان­شناسان و نقاشان فرانسوی و چند نفر از شاگردان کمال­الملک تأسیس شد. او با استفاده از این موقعیت، به تحصیل در رشته معماری این دانشکده پرداخت و در سال 1323 با نمره عالی از این رشته فارغ­التحصیل شد.

 

آرامگاه نادرشاه افشار در مشهد 

 

فارغ­التحصیلی سیحون مصادف بود با پایان جنگ جهانی دوم که به گفته خودش، این مقطع تاریخی از چندین جهت یکی از مقاطع سرنوشت­ساز زندگی او به شمار می­رود: اول از این جهت که چون ایران به عنوان پل ارتباطی برای حمل تسلیحات متفقین از خلیج فارس به روسیه، نقش مهمی در پیروزی متفقین داشت، متفقین پس از پایان جنگ ایران را به عنوان پل پیروزی معرفی و نشان افتخارآمیزی به دولت و راه­آهن ایران اعطا کردند. راه­آهن ایران نیز به مناسبت این افتخار بزرگ تصمیم گرفت در ایستگاه تهران ساختمانی بسازد که طراحی آن را به مسابقه گذاشت و طرح سیحون برنده و در نهایت با تغییراتی، بر خلاف نظر او، ساخته شد. دوم اینکه انجمن آثار ملی که سال­های جنگ را بصورت مخفی گذرانده بود، با پایان جنگ فعالیت مجدد خود را شروع کرد و به مناسبت جشن هزاره بوعلی تصمیم به ساخت آرامگاهی برای او در همدان گرفت که طراحی این آرامگاه به مسابقه گذاشته شد و سیحون به عنوان برنده این مسابقه انتخاب گردید. و بالاخره چون فرانسه یکی از فاتحین اصلی جنگ جهانی دوم به شمار می­رفت، دولت فرانسه پس از پایان جنگ، جهت ترویج فرهنگ فرانسه در تمام دنیا، تصمیم به پذیرش تعدادی بورسیه تحصیلی از کشورهای مختلف گرفت. رئیس وقت دانشکده هنرهای زیبا، آندره گدار، نیز سیحون را که شاگرد اول دانشکده شده بود، به عنوان بورسیه معرفی کرد. بدین­ترتیب سیحون به فرانسه رفت و بعد از چهار سال تحصیل مجدد در رشته معماری به ایران بازگشت.

  

آرامگاه بوعلی سینا در همدان 

 

 


دیدگاه‌های خوانندگان ()
لینک
کمال یوسف‌پور

موضوعات:


سه‌شنبه ۱٠ آذر ۱۳۸۳

جوایز معماری

 

برندگان جایزه معماری آقاخان در سال 2004

 

Architectural Awards

Recipients of the 2004 Aga Khan Award for Architecture

 

هفت برنده جایزه معماری آقاخان در سال 2004، طی مراسمی که 27 نوامبر در مقبره تاریخی همایون با حضور آقاخان، بنیا­­ن­گذار جایزه معماری آقاخان، و نخست وزیر هند، دکتر مانموهان سینگ، برگزار شد، اعلام گردید و بدین­ترتیب دوره نهم برگزاری این جایزه پایان یافت.

جایزه معماری آقاخان در سال 1977 توسط آقاخان، برای افزایش شناخت و آگاهی عمومی نسبت به پروژه­های معماری که نمود فرهنگ اسلامی هستند و تقدیر از آنها، بنیان نهاده شد. این جایزه از طریق جستجو و شناسایی نمونه­های برجسته کیفیت معماری، مسکن اجتماعی، پیشرفت و توسعه جوامع، مرمت، احیاء، حفاظت مناطق خاص، و نیز پروژه­های محیطی و لندسکیپ، در پی معرفی و تقدیر از ساختمان­هایی است که در آنها نیازها و خواسته­های جوامعی که مسلمانان در آنجا حضور قابل ملاحظه­ای دارند، به خوبی مورد توجه قرار گرفته است. اولویت انتخاب با پروژه­هایی است که نه تنها نیازهای فیزیکی، اجتماعی و اقتصادی مردم را تأمین کرده­اند، بلکه به انتظارات فرهنگی و معنوی آنها نیز پاسخ مناسبی داده­اند. طرح­های ساختمانی که با روش­های ابداعانه از منابع محلی و فناوری مناسب بهره جسته و نیز پروژه­هایی که احتمالاً الهام­بخش تلاش­های مشابه در جاهای دیگر بوده­اند، در انتخاب نهایی مورد توجه ویژه قرار می­گیرند.

جایزه معماری آقاخان برای یک تقویم زمانی سه­ساله برنامه­ریزی و بوسیله یک کمیته راهبری به ریاست آقاخان اداره می­شود. این جایزه 500 هزار دلاری که بزرگترین جایزه معماری در جهان محسوب می­شود، هر سه سال یک­بار بين کسانی که در ساخت و پيشبرد پروژه­های منتخب هیأت عالی داوری، بيشترين سهم را داشته­اند، از آرشيتکت تا استادان بنا، تقسيم می­شود.

جایزه آقاخان تاکنون هشت دوره از فعالیت خود را پشت سر گذارده و توانسته مستندات بیش از 7000 پروژه ساختمانی واقع در سراسر جهان را گردآوری نماید. هیأت­های داوری این جایزه، طی این هشت دوره، 84 پروژه را برای دریافت جایزه معماری آقاخان حائز صلاحیت دانسته­اند.  

در جریان برگزاری دوره اخیر جایزه معماری آقاخان، 378 پروژه برای بررسی معرفی شدند و 23 تا از آنها در محل ساخت­شان توسط کارشناسان خبره مورد بازدید قرار گرفتند. در نهایت هیأت عالی داوری 7 پروژه را که بخاطر دست­یابی به بر­ترین استانداردهای کیفیت معماری، در عین انعکاس ارزش­های جوامع اسلامی محل بهره­برداری­شان، از سایر پروژه­ها برجسته­تر و قابل توجه­تر بودند، به عنوان برندگان دوره نهم انتخاب کرد.

برگزیدگان دوره نهم جایزه معماری آقاخان (2002 - 2004) عبارتند از:

 

 

• کتابخانه اسکندریه، مصر

معماران: کنسرسیوم  Snøhetta Hamza

 

 

 

• مدرسه ابتدایی گاندو، بورکینافاسو

معمار: Diébédo Francis Kéré از بورکینافاسو

 

 

 

• نمونه سرپناه­های ساخته­شده از کیسه شن، محل­های مختلف

معمار: نادر خلیلی از آمریکا

 

 

 

• مرمت مسجد العباس، یمن

مجری و سرپرست اصلی: Ahmed al-Shadhabi از یمن

 

 

 

• برنامه باززنده­سازی شهر قدیم، بیت­المقدس

 

 

 

 • خانه ويلايی B2، ترکیه

معمار: Han Tümertekin

 

 

 

• برج­های پتروناس، کوالالامپور، مالزی

معمار: سزار پلی (Cesar Pelli) از آمریکا

 

 


دیدگاه‌های خوانندگان ()
لینک
کمال یوسف‌پور

موضوعات:


پنجشنبه ٥ آذر ۱۳۸۳

یادداشت ماه

 

جست­وجوی هویت تاریخی در معماری، آری یا نه؟ 

                          

Month's Note

?The Quest for Historical Identity in Architecture, Yes or No

 

در دوره معاصر، بویژه در دو دهه اخیر، بحث درباره هویت معماری ایران اغلب با موضوع نسبت با تاریخ همراه شده و از نگاه آنان که در جست­وجوی معماری باهویت هستند، پرسش از معماری مطلوب معمولاً توجه به تاریخ و مباحثه پیرامون ضرورت و نحوه التفات به معماری گذشته را در پی داشته است. از این­رو بارها و بارها معماری گذشته ایران و ویژگی­های آن توسط صاحب­نظران مختلف مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته و بر لزوم توجه به آن در معماری دوره معاصر تأکید شده است. اما آیا اصولاً هویت در معماری امروز صرفاً باید با دیدی تاریخی و در رابطه با سنت مطرح و ایجاد شود؟  

تجربه نشان داده است هویت معماری نمی­تواند از طریق تقلید صرف معماری گذشته و بازنمایی عناصر آن متحقق شود که نتیجه چنین امری چیزی جز افول معماری، هنر و فرهنگ نخواهد بود، چرا که می­توان در طراحی معماری، با موضوع به شیوه سنتی برخورد کرد و باز هم احراز هویت ننمود، برعکس می­توان در عین نوآوری احراز هویت نمود. بطور قطع می­توان گفت تکرار معماری گذشته ارمغانی برای هویت معماری معاصر ایران در پی نخواهد داشت که اگر می­داشت، با توجه به کثرت رویکردهای تاریخ­گرایانه در معماری معاصر، بایستی دیگر امروزه بحث هویت در محافل معماری مطرح نمی­شد.  

اکنون ما نیازهای خود را به نوعی دیگر تعریف می­کنیم و طور دیگری نیز به این نیازها جواب می­دهیم. تغییر شیوه­های زندگی، ارتباطات انسانی، مناسبات شغلی، نحوه آموزش و پرورش، نحوه اسکان و خلاصه بسیاری از عملکردهای اجتماعی فضای نویی را ­آفریده است و فضای نو یعنی نیازهای نو و برای پاسخ به نیازهای نو، راه­حل­های نو لازم است. همچنین فضای فرهنگی جهان امروز بگونه­ای است که ما چه بخواهیم و چه نخواهیم، تحت تأثیر آن قرار می­گیریم و آینده­مان را به کمک آن تعیین می­کنیم. بر این اساس، عناصر معماری سنتی چگونه می­توانند عامل هویت­بخشی به ما در عصر حاضر باشند؟

با توجه به آنچه گفته شد، مبانی نظری معماری باهویت لزوماً نمی­باید بر پایه ضرورت پیوند با تاریخ بنا شود. عدم توجه به این نکته باعث بوجود آمدن خطاها و سوءتفاهم­های بی­شماری در مسیر حصول به معماری باهویت شده است، سوءتفاهم­هایی که می­توان آنان را آفات جست­وجوی هویت نامید. با این اوصاف، این سؤال مطرح می­شود که مشخصه­های هویت معماری ایرانی در عصر حاضر کدامند؟ به عبارت دیگر چه ویژگی­هایی در یک معماری باید وجود داشته باشد تا بتوان آن را دارای هویت معماری ایرانی دانست؟ آیا در جهان یکدست­شده معاصر می­توان از هویت ملی یا هویت یک کشور بخصوص صحبت کرد یا اینکه دیگر بایستی هویت را بصورت یک مفهوم عام و مشترک میان تمامی فرهنگ­های معماری جست­وجو نمود؟

 

 


دیدگاه‌های خوانندگان ()
لینک
کمال یوسف‌پور

موضوعات: