:: زروان: پژوهشگاه هنر و معماری ::

موضوعات:

پنجشنبه ٢٥ اسفند ۱۳۸٤

معرفی پروژه

تعامل گرافیك و معماری در ساختمان بیلبورد

Project Review

Interaction of Graphics & Architecture in The Billboard Building

آرونا: شهر توكیو پر است از ساختمان‌های بسیار كوچك كه در سایت‌هایی بدتركیب و بدقواره ساخته شده‌اند، سایت‌هایی كه در نتیجه اجرای طرح‌های شهری به این روز درآمده‌ و در نقاط مختلف شهر پراكنده‌اند. ساختمان بیلبورد (Billboard Building) كه توسط شركت Klein Dytham Architecture طراحی شده و در Moto Azabu توكیو واقع است، یكی از نمونه‌های موفق این نوع ساختمان‌های بسیار كوچك می‌باشد كه نشان می‌دهد در توكیو چگونه از فضا بطور كارآمد استفاده می‌شود. سایت این پروژه یك قطعه زمین بسیار كوچك مثلثی‎شكل می‎باشد كه در نتیجه طرح تعریض خیابان به این وضعیت نامتعارف درآمده است. طول كلی این زمین 11 متر و عرض آن در یك انتها 5/2 متر است كه در انتهای دیگر به 600 میلی‎متر كاهش می‌یابد. اگرچه ساختمان بیلبورد، كوچك‎ترین ساختمانی می‌باشد كه تا به حال توسط شركت Klein Dytham Architecture طراحی شده است، اما به لحاظ موقعیت شهری كم‌نظیر ساختمان و قرارگیری آن در یك تقاطع شلوغ و پررفت‎وآمد در بخش مركزی توكیو، یكی از برجسته‎ترین پروژه‌های این شركت به شمار می‌رود.

آنچه ساختمان دو طبقه بیلبورد را از ساختمان‎های دیگر متمایز و به پروژه‌ای برجسته و قابل اعتنا تبدیل می‎كند، عبارت است از استفاده ماهرانه از طراحی گرافیك، جهت خلق یك اثر معماری بسیار جذاب و تأثیرگذار. شكل‎گیری این ایده به دیدگاه معماران پروژه برمی‎گردد كه معتقد بودند ابعاد و شكل خاص زمین اقتضاء می‎كند كه ساختمانی با یك شخصیت گرافیكی قوی و تأثیرگذار یا به تعبیر طراحان پروژه، نوعی بیلبورد قابل سكونت در آن ساخته شود.

با توجه به ایده اولیه طراحان، ساختمان بیلبورد، همچنان‎كه از نامش پیداست، بیشتر به یك بیلبورد شبیه است تا به یك ساختمان. نمای شیشه‎ای این ساختمان با طرح گرافیكی چاپ‎شده‎ای از گیاه بامبو (خیزران یا نی هندی) پوشیده شده است كه یك نوع حس سرسبزی به منظر شهری فشرده و متراكم توكیو می‎بخشد. این طرح گرافیكی قابل توجه و گیرا علاوه بر آنكه به عنوان پرده‌ای در مقابل نور خورشید عمل می‎كند و دریافت گرما از نمای جنوبی ساختمان را كاهش می‎دهد، نوعی عرصه خصوصی و خلوت نیز در داخل ساختمان ایجاد می‎نماید. همچنین دیوار داخلی پشت این نما كه با سبز تند رنگ‎آمیزی شده است، تأثیر بصری طرح چاپی بامبو را در شب تقویت می‎كند و در نتیجه ساختمان در شب به یك نشانه تبلیغاتی بسیار بزرگ و صاف و یكدست با ارتفاعی بالغ بر 6 متر تبدیل می‎شود و یك جنگل تابناك بامبو را در قلب كلان‌شهر توكیو به معرض نمایش می‌گذارد.

موضوعات:

شنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٤

آموزش معماری

پایان‌نامه‌های معماری ـ 1

Architectural Education

Diploma Projects of Architecture - 1

view from car park

þ طراحی بخش الحاقی كالج معماری دانشگاه A&M تگزاس

þ Ramakrishnan Subramanian, M.Arch

þ كالج معماری دانشگاه A&M تگزاس، بهار 2004

concepts

Why school of architecture ...?

The idea behind proposing an extension to a school of architecture is that, the exploratory process in it is unlimited and a high economic value can be achieved via the design process. Thedesign and the detailing shall be a standing example for students to look at and gain useful insights in to the construction practice. Thus students will have two contrasting buildings at their disposal, one emanating a very Standardized feel (the existing buildng) although we all know that all of it was cast in place, and the other enumerating a very Customized feel (the extension). All this shall make considerable impact or the students and enhance their creativity and questioning ability. Thus the school itself shall act as a crucible for learning for all the students.

aerial site view

The challenge of the project shall be to integrate these two diverse building styles in to a more united whole making it work on an Individual level with the other buildings of the Langford Center and also with the other buildings of the Campus.

site context

Mission

The extension to the College of Architecture shall serve as a demonstration to the students of architecture the value and importance of contemporary building techniques in architecture. The building shall also serve as a Role Model for future buildings in the campus, thus developing a forward looking campus and aiding the university in promoting its strategic plan of Vision 2020.

first floor plan

Goals of the Project

- To provide an environment of interaction amongst students and faculty.

- To rekindle the importance of the TRC as a center for disseminating information not only through the medium of books, but also through extensive use of digital media and providing hands-on experience to students through labs.

- To create an environment conducive to the enhancement of creative skills of individual students, especially in the design studio and in the personal space allocated to each student.

- To provide a strong entrance to the Langford Center through the New Building.

second floor plan

north west view

north east view

south east view

south west elevation

entrance from parking lot

atrium view

موضوعات:

دوشنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٤

خبرهای معماری

دانشگر، در جست‌وجوی زبانی برای معماری امروز

Architectural News

Daneshgar, In Search of A Language for Today’s Architecture

آرونا: شنبه، 13 اسفندماه 1384، تالار پتروشیمی تبریز میزبان دکتر آرمین محسن دانشگر، معمار ایرانی مقیم وین اتریش، و دانشجویان مشتاق و علاقمند دانشكده‌های معماری شهرهای تبریز، ارومیه و اردبیل بود. دکتر دانشگر در این جلسه كه به همت انجمن علمی دانشجویان معماری دانشگاه آزاد تبریز برگزار شد، طی سخنانی به تبیین و توصیف شمه‌ای از روند طراحی خویش و معرفی برخی از پروژه‎هایش، بخصوص پروژه‌هایی كه اخیراً در ایران كار كرده است، پرداخت.

دكتر دانشگر كه در حال حاضر مدرس دانشگاه فنی وین می‌باشد و به عنوان استاد میهمان در دانشكده‌های مختلف به تدریس پرداخته است، دیدگاه و نظریه جدیدی را در عرصه طراحی معماری دنبال می‌كند؛ تغییر فضا در هر لحظه از زمان پایه و مبانی نظریه وی را تشكیل می‌دهد. او كه در اتریش تحقیقاتی پیرامون تغییر فضاها در زمان‌های مختلف انجام داده، در پی ارائه مفهوم جدیدی از فضای معماری متناسب با تحولات زمانه است. از دیدگاه او، ساختمان‌های جعبه‌مانند یا باكس‌های متداول معماری مدرن دیگر پاسخ‌گوی تحولات امروز جهان نیستند و معماران عصر حاضر باید در اندیشه خلق فرم‌هایی متناسب با الزامات زندگی در این عصر باشند، عصری كه سرعت و شتاب از مشخصه‌های اصلی آن است. دكتر دانشگر در این زمینه مثال جالبی را مطرح می‌كند؛ او می‌گوید از زمان اختراع هواپیما توسط برادران رایت تحولات تكنولوژیكی شگرفی در جهان به وقوع پیوسته است، اما تصاویر موجود از محل زندگی برادران رایت در آن سال‌ها، نشان می‌دهد كه معماری ما، همگام با شتاب فزاینده تحولات جهانی، آن‌چنان‌كه باید و شاید، تغییر و تحول پیدا نكرده ‌است.

دكتر دانشگر در پروژه‌های ایرانی خویش، در تلاش است تا راهی برای پیوند میان هویت معماری ایرانی و الزامات عصر جدید بیابد. او بنا دارد فضایی خلق كند كه ضمن تكیه بر هویت معماری ایرانی، به قرن معاصر نیز تعلق داشته باشد، چرا كه خلق آثاری با چنین ویژگی‌هایی را لازمه تأثیرگذاری در پیشرفت معماری ایرانی می‌داند، معماری‌ای كه سالهاست چیزی بدان افزوده نشده و گامی به جلو بر نداشته است. به عنوان مثال دكتر دانشگر در پروژه‌ میدان آیت‌ا... بروجردی كه در ورودی شهر بروجرد واقع است، رویكرد خاصی را دنبال نموده كه مبتنی بر دفورمه‌كردن عناصر شناخته‌شده معماری ایرانی است، رویكردی كه در نهایت به خلق اثری منحصربفرد و امروزی و برخوردار از كیفیات فضایی متنوع ‌انجامیده است.

در كل، اگرچه دانشگر نه رم کولهاس است و نه زاها حدید، اما معمار جوانی است كه با پافشاری بر نظریات و ایده‌های خویش كه به گفته خودش حتی او را به دادگاه‌های اتریش نیز كشانده است، به درجه‌ای از آگاهی و خودباوری رسیده كه او را قادر می‌سازد حرف‌هایی برای گفتن در معماری امروز جهان داشته باشد. دكتر دانشگر با جرأتی قابل تحسین ایده‌های ارزشمندی را در زمینه معماری ایرانی مطرح و دنبال می‌كند كه به عنوان رویكردی نو و بدیع در این عرصه قابل تأمل و بررسی بیشتر و منصفانه‌تری از سوی منتقدان و صاحب‌نظران است.

موضوعات:

چهارشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٤

جوایز معماری

آنتوان پرداك، برنده مدال طلای AIA در سال 2006

Architectural Awards

Antoine Predock, AIA 2006 Gold Medalist

آنتوان پرداك، شصت‌ودومین برنده مدال طلای AIA

چاردیواری: آنتوان پرداك (Antoine Predock)، معمار 70 ساله آمریكایی و طراح ساختمان‌هایی همچون مركز علمی آریزونا، مركز فارغ‌التحصیلان McNamara، پارك Petco و كاخ دادگستری فدرال در El Paso، به عنوان برنده مدال طلای انجمن معماران آمریكا (AIA) در سال 2006 انتخاب گردید. این جایزه طی مراسمی كه 10 فوریه در موزه ملی ساختمان در واشینگتن برگزار شد، به پرداك اعطاء گردید. همچنین جهت پاسداشت آثار و فعالیت‌های ارزنده پرداك در عرصه معماری، اسم او بر روی دیوار گرانیتی مخصوص لابی ساختمان مركزی AIA در واشینگتن حك خواهد شد.

مركز علمی آریزونا، Phoenix، آریزونا، 1990-1996

مدال طلای AIA كه بالاترین نشان ویژه‌ انجمن معماران آمریكاست، به معمارانی اعطاء می‌شود كه آثار آنها تأثیرات ماندگاری بر تئوری و فعالیت حرفه‌ای معماری داشته است. آنتوان پرداك شصت‎ودومین برنده مدال طلای AIA، از ابتدای پایه‌گذاری آن در سال 1907، می‌باشد. از مشهورترین معمارانی كه تاكنون موفق به دریافت مدال طلای AIA شده‌اند، می‌توان به لویی سالیوان (1944)، فرانك لویدرایت (1949)، اگوست پره (1952)، والتر گروپیوس (1959)، میس ون‌درروهه (1960)، لوكوربوزیه (1961)، ائرو سارینن (1962)، آلوار آلتو (1963)، پی‌یر لوییجی نروی (1964)، كنزو تانگه (1966)، مارسل بروئر (1968)، ریچارد باكمینستر فولر (1970)، لویی كان (1971)، ریچارد جوزف نوترا (1977)، فیلیپ جانسون (1978)، آی. ام. پی (1979)، چارلز مور (1991)، توماس جفرسن
(1993)، نورمن فاستر (1994)، سزار پلی (1995)، ریچارد مه‌یر (1997)، فرانك گه‌ری (1999)، ریكاردو لگورتا (2000)، مایكل گریوز (2001)، تادائو آندو (2002) و آخرین آنها، سانتیاگو كالاتراوا
(2005) اشاره كرد.

مركز فارغ‌التحصیلانMcNamara ، دانشگاه مینه‌سوتا، Minneapolis، مینه‌سوتا، 2000

Thomas S. Howorth، مدیر كمیته مدال طلای AIA، در خصوص دلایل انتخاب آنتوان پرداك به عنوان برنده مدال طلای AIA چنین می‌گوید: «شواهد و قراین نشان می‌دهد كه آنتوان پرداك، بیش از هر معمار آمریكایی دیگری، در آثار خویش بر یك دید شخصی و ملهم از مكان نسبت به معماری تأكید كرده است.» او در ادامه خاطرنشان می‌كند: «ساختمان‌های طراحی‌شده توسط آنتوان پرداك از میان لندسكیپ‌های شهری منحصربفردشان نشو و نمو پیدا می‌كنند و در عین حال نمادهایی خلق می‌كنند كه بطور شجاعانه‌ای پرمعنی، خالص و اصیل و در عین پیچیده‌بودن، ساده و بی‌غل‌وغش هستند.»

پارك Petco، زمین بیسبال جدید San Diego Padres، San Diego، كالیفرنیا، 1996-2004

رویكرد پرداك در طراحی از محیط جغرافیایی محل زندگی او، یعنی غرب آمریكا، سرچشمه ‌می‌گیرد؛ بیابان باز و وسیعی كه از تاریخ پربار و فضای پهناوری برخوردار است. آنچه كه پرداك را در جهان معماری به شخصیتی مطرح و بی‌همتا تبدیل نموده است، مهارت بی‌نظیر او در تلفیق استادانه آثار معاصر و امروزی با بافت‌های تاریخی می‌باشد. تمركز پروژه‌های برگزیده او ـ پروژه‌هایی كه جوایز مختلف معماری را برای وی به ارمغان آورده‌اند ـ در غرب آمریكا و سراسر ایالات متحده خود شاهدی است بر توانایی بی‌نظیر او در طراحی آثار زمینه‌گرا (contextual). بسیاری بر این عقیده‌اند كه آثار پرداك محتوا و مفهوم معماری را با فرم و كالبد فیزیكی آن پیوند می‌دهد و جایگاه این دو را با استفاده از یك حس معنوی كه ارتباط یكپارچه‌ای میان زمین، فضا، كارفرما و جامعه برقرار می‌كند، در اثر خویش تثبیت می‌نماید.

كاخ دادگستری فدرال، El Paso، تگزاس، 2007

پرداك بجای تأثیرپذیری از سبك‌ها و گرایش‌های مختلف، با اتخاذ رویكردهای منحصربفردی در طراحی معماری از قبیل توجه به ویژگی‌های زمین و حساسیت‌های خاص محیطی و نیز در نظر گرفتن تمامی جنبه‌های فرهنگ یك منطقه، فلسفه طراحی خاصی را از آغاز فعالیت حرفه‌ایش شكل داده است كه منحصر بخود اوست. در كل می‌توان گفت تأثیرپذیری فیزیكی متقابل ساختمان و زمین از همدیگر نقش حیاتی در روند طراحی پرداك ایفا می‌كند. بسیاری از منتقدان معماری بر این باورند كه پرداك بخاطر توانایی منحصربفردش در برقراری ارتباط معنوی‌ با كارهایی كه به او محول می‌شود، به عنوان یك معمار عالی و استثنایی در جامعه معماری آمریكا مطرح بوده، هست و همچنان خواهد بود.

موضوعات:

جمعه ٥ اسفند ۱۳۸٤

یادداشت ماه

درس‌هایی از بزرگان معماری ـ 1

از لوكوربوزیه بیاموزیم

Month's Note

Lessons from Architecture’s Masters – 1

Let us Learn from Le Corbusier

آیا تا به حال به این موضوع فكر كرده‌اید كه یك معمار تا چه اندازه باید بر پروژه‌هایی كه به او محول می‌شود، نظارت كامل و مستقیم داشته باشد؟ بدیهی است توانایی یك معمار در این امر به تعداد پروژه‌هایی كه توسط وی كار می‌شود، بستگی دارد؛ هر اندازه تعداد پروژه‌هایی كه در یك بازه زمانی معین به معمار ارجاع می‌شود، افزایش یابد، به همان اندازه، میزان نظارت و مدیریت او بر ابعاد مختلف نظری ـ عملی پروژه‌ها كاهش می‌یابد و معمار ناگزیر دست به دامن افراد دیگری برای پیشبرد آنها می‌شود. این دقیقاً همان وضعیتی است كه امروزه در كشور ما و حتی در جهان، در دفاتر معماران مطرح و شناخته‌شده اتفاق می‌افتد، بدین‌صورت كه به دلیل سابقه و شهرت این نوع معماران، كارهای زیادی به دفاتر این افراد ارجاع می‌شود كه آنها به هیچ وجه نمی‌توانند همزمان تمامی پروژه‌ها را به نحو احسن اداره كنند و بر كلیه مراحل طراحی نظارت نمایند، از این‌رو قسمت اعظم كار، چه به لحاظ نظری و چه به لحاظ عملی، توسط پرسنل شركت كه اكثراً از معماران جوان و دانشجویان معماری هستند، انجام می‌شود. بدین‌ترتیب در پایان كار، نام معمار مطرح و پرآوازه بر نقشه‌ها نقش می‌بندد، در حالی‌كه او از نظر فكری نقش بایسته خود را در روند پروژه ایفا نكرده و صرفاً از ثمره فكر چند معمار جوان استفاده نموده است. براستی چه لزومی دارد معماران مطرح این همه كار را قبول كنند، بدون اینكه توانایی نظارت عالیه بر روند طراحی تمام پروژه‌ها را داشته باشند؟ آیا غیر از انگیزه‌های مادی، دلیل و انگیزه دیگری را می‌توان برای این كار متصور شد؟

Le Corbusier

درباره آنچه گفته شد، ذكر نكته جالبی از زندگی حرفه‌ای لوكوربوزیه كه در كتاب «فضا، زمان، و معماری»، نوشته زیگفرید گیدیون، ترجمه مرحوم دكتر مزینی، به آن اشاره شده و واقعاً برای همه معماران آموزنده است، خالی از لطف نخواهد بود:

«بین سال‌های 1953 و 1964، قدر لوكوربوزیه شناخته شد و مانند دیگر پیشروان معماری تازه در این سنین انبوه كار به او روی آورد، بطوری كه ناگزیر برخی از آنان را رد كرد. یكی از دلایل رد كارها از جانب لوكوربوزیه این بود كه وی درست مانند یك نقاش و یا مجسمه‌ساز در تمام مراحل پیشرفت پروژه‌های خود شخصاً بر آنها نظارت مستقیم، كامل و مداوم داشت. برای وی غیر قابل تصور بود كه كارخانه معماری باز كند و از ثمره كار صدها معمار دیگر استفاده برد.

لوكوربوزیه مانند پیكاسو زندگی درویشانه بسیار ساده‌ای داشت و تا آخر عمر در همان آتلیه محقر خود كه در جوانی تأسیس كرده بود، كار كرد. این آتلیه اتاق كوچكی بیش نبود و شمار همكاران لوكوربوزیه هرگز از چهار یا پنج نفر بیشتر نشد. گاه اتفاق افتاد كه تنگی جا سبب شود نقشه‌های اجرایی كارها در جایی دیگر رسم شوند.»