طراحی داخلی
آثار برگزیده طراحان داخلی جهان ـ 1
Interior Design
Selected Works of the World’s Interior Designers - 1
þ طراحی فضاهای کار و سالن انتظار VIP شرکت هواپیمایی Alitalia
þ موقعیت: فرودگاه تورینو، ایتالیا
þ کارفرما: شرکت هواپیمایی Alitalia
þ طراح: Iosa Ghini Associati از ایتالیا
þ همکاران طراحی: Marco Colonelli، Paola De Franceschi
þ سال آغاز و اتمام پروژه: 2006
| لینک |
معماری جهان
ورزشگاههای جام جهانی 2006 آلمان ـ 9
Architecture of the World
World Cup 2006 Stadiums in
12. ورزشگاه جام جهانی مونیخ (FIFA World Cup Stadium, Munich)
þ نوع پروژه: ساخت ورزشگاه جدید
þ تاریخ افتتاح: 30 مه 2005
þ میزان سرمایهگذاری: حدود 280 میلیون یورو
þ گنجایش: 66000 نفر
چاردیواری: ورزشگاه جام جهانی مونیخ يکی از پنج ورزشگاه جدیدی است که برای جام جهانی 2006 آلمان ساخته شده است. این ورزشگاه که در شمال مونيخ واقع است، ميزبان مراسم افتتاحیه و نخستين بازی تورنمنت و نیز محل استقرار مرکز رسانهای جام جهانی بوده است.
در یک همهپرسی شهری که در اکتبر 2002، در ايالت Bavarian، برگزار شد، 8/65 درصد شرکتکنندگان به ساخت یک ورزشگاه جدید ویژه فوتبال برای جام جهانی 2006 رأی مثبت دادند و بدینترتیب برنامه نوسازی ورزشگاه قدیمی المپیک مونیخ که آلمان در جام جهانی ۱۹۷۴ در آن به مقام قهرمانی رسیده بود، کنار گذاشته شد. ميزان مشارکت در اين همهپرسی حدود 5/37 درصد بود که در تاريخ اين ايالت، از لحاظ میزان مشارکت، بیسابقه است. پس از این همهپرسی، در فوریه 2002، طرح پیشرو و آیندهگرایی که توسط ژاک هرزوگ و پییر دمورن، معماران سوییسی، برای ورزشگاه جدید مونیخ ارائه شده بود، به تصویب رسید و بلافاصله عملیات اجرایی آن شروع شد. در نهایت، ساخت ورزشگاه، پیش از موعد پیشبینیشده، در آوریل 2005 پایان یافت و در 30 مه 2005 بطور رسمی مورد بهرهبرداری قرار گرفت.
نمای بیرونی واقعاً بینظیر ورزشگاه جام جهانی مونیخ، آن را به یکی از تماشاییترین ورزشگاههای جهان تبدیل کرده است. پوسته صاف جالبتوجه و استثنایی ورزشگاه متشکل از 2874 پانل یا بالش نیمشفاف لوزیشکل قابل بادکردن، از جنس فویل ETFE (اتیلن تترا فلورو اتیلن)، است؛ پانلهای خودپاکساز و مقاوم در برابر آتش، گرما و سرما که تحت فشار ثابت 350 پاسکال، از هوا و گاز پر شدهاند. هر پانل میتواند بطور جداگانه به رنگ سفید، آبی یا قرمز روشن شود. از اینرو، این ورزشگاه شبهنگام که با موجهایی از رنگهای مختلف روشن میشود، منظرهای مهیج، خیرهکننده و تماشايی دارد.
ورزشگاه جام جهانی مونیخ محل انجام بازیهای دو تيم رقيب شهر مونيخ، یعنی بايرن مونیخ و مونیخ ۱۸۶۰، است. برای ساخت سازه هفتطبقه این ورزشگاه، حدود 120000 مترمکعب بتن و 20000 تن فولاد بکار رفته است. همچنین تمامی 66000 صندلی این ورزشگاه پوشش داده شده و چیدمان سهردیفی جایگاههای تماشاگران آن در بوندسلیگا بینظیر است، بطوری که بالاترین ردیف جایگاهها، بخاطر شیب 34 درجهاش، از دیدهای عالی به زمین مسابقه برخوردار میباشد. بزرگترین پارکینگ زیرزمینی اروپا نیز در این ورزشگاه واقع است که میتواند تقریباً 10000 ماشین را در خود جای دهد.
ورزشگاه جام جهانی مونیخ با هزینه ساختی در حدود ۲80 ميليون يورو، پرهزينهترين ورزشگاه جام جهانی به شمار میرود. به ازای تقبل 90 میلیون یورو از این هزینه توسط شرکت بیمه Allianz، مقرر شد اسم این شرکت برای 15 سال، تا سال 2021، روی ورزشگاه باقی بماند. از اینرو در حال حاضر ورزشگاه جام جهانی مونیخ به نام Allianz Arena خوانده میشود.
برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص این ورزشگاه، میتوانید به مقاله آبی، سفید، قرمز، نوشته جعفر بزاز، مراجعه نمایید.
| لینک |
آموزش معماری
پایاننامههای معماری ـ 5
Architectural Education
Diploma Projects of Architecture - 5
þ ویلای 13؛ طراحی یک سفارتخانه برای اتحادیه اروپا در واشینگتن
þ Caroline O'Donnell، M.Arch.
þ مدرسه معماری دانشگاه Princeton، پاييز 2005
This thesis aims to rethink the villa type by going back to a quintessential moment in the development of the villa--Rudolf Wittkower's “Architectural Principles in the Age of Humanism”. In his diagram, "schematized plans of 11 of Palladio's villas," Wittkower redraws a selection of villas and adds his own 12th villa which he calls Palladio's geometric pattern and which Rowe will later allude to as the ideal villa.
The set of 12 villas is read as a transformation from the ideal to the specific villa as a reaction to site and programmatic forces. Until now the formal approach and the search for architectural autonomy have seemed incompatible with the terms "site" and "program". The analysis of Wittkower's 12 villas is therefore an expanded view of formalism that includes these terms while maintaining autonomy within the discipline of architecture.
| لینک |
جوایز معماری
ریچارد راجرز، برنده جایزه پریتزکر 2007
Architectural Awards
Richard Rogers, 2007 Pritzker Prize Laureate
آرونا: ریچارد راجرز، معمار 73 ساله مستقر در لندن، از سوی بنیاد هایت، به عنوان برنده بیستونهمین دوره جایزه معماری پریتزکر، معرفی شد. راجرز که سیویکمین برنده پریتزکر به شمار میرود، پس از جیمز استرلینگ (برنده پریتزکر 1981)، نورمن فاستر (برنده پریتزکر 1999) و زاها حدید (برنده پریتزکر 2004)، چهارمین معمار از انگلستان است كه موفق به كسب این جایزه معتبر شده است، جایزهای كه اغلب از آن به عنوان نوبل معماری و عالیترین افتخار برای معماران یاد میشود. مدال برنزین پریتزکر به همراه جایزه 100000 دلاری آن، 4 ژوئن، طی مراسمی در Banqueting House لندن که در سال 1619 توسط Inigo Jones طراحی شده است، به وی اعطاء خواهد شد. به گفته توماس پریتزکر، رئیس بنیاد هایت، برگزاری مراسم اهدای جایزه در شهر محل سکونت راجرز، هیچ ارتباطی با انتخاب او به عنوان برنده جایزه امسال ندارد، چرا که مکان برگزاری مراسم اهدای جایزه پریتزکر، همواره پیش از انتخاب برنده توسط داوران تعیین میشود.
هیأت داوران بیستونهمین دوره جایزه پریتزکر در بیانیه خویش، با اشاره به این نکته که ریچارد راجرز در طول زندگی حرفهای برجسته و بیش از چهلساله خویش، پیوسته و استوار، در پی تحقق عالیترین اهداف در معماری بوده است، آوردهاند: «پروژههای کلیدی او نماینده لحظات تعیینکنندهای در تاریخ معماری معاصر هستند.» به اعتقاد آنان، ارائه ترجمانی بینظیر از شیفتگی جنبش مدرن به ساختمان به مثابه ماشین، گرایش به وضوح و شفافیت معمارانه، ترکیب فضاهای عمومی و خصوصی، و پایبندی به پلانهای انعطافپذیر که به نیازها و خواستههای پیوسته در حال تغییر کاربران پاسخ میدهند، مهمترین بنمایههای آثار راجرز به شمار میروند.
ریچارد راجرز در سال 1933، در فلورانس ایتالیا به دنیا آمد. پدر او پزشک بود و مادرش علاقه زیادی به طراحی مدرن داشت. خانواده راجرز در سال 1938، همزمان با پدیدارشدن نشانههای آغاز جنگ جهانی دوم، به انگلستان بازگشتند. او در مدرسه AA لندن به تحصیل در رشته معماری پرداخت و مدرک فوقلیسانس خود را از دانشگاه Yale دریافت کرد. راجرز در این دانشگاه به همراه نورمن فاستر، همکلاسی خویش، از محضر بزرگانی همچون پل رودلف که رئیس مدرسه معماری بود و جیمز استرلینگ بهره جست. همچنین او در آنجا علاقه زیادی به فرانک لویدرایت پیدا کرد، تا جایی که از او با عنوان my first god یاد میکند. راجرز پس از مدتی کار برای Skidmore, Owings & Merrill در نیویورک، به انگلستان بازگشت تا نخستین فعالیت حرفهای معماری خویش را به همراه نخستین همسرش، Su Brumwell، نورمن فاستر و Wendy Cheeseman، در قالب گروهی کوتاهعمر بنام Team 4 که فعالیتش تنها تا سال 1967 ادامه یافت، شروع کند. از سال 1971 نیز، با پروژه مرکز ژرژ پمپیدوی پاریس، شراکت او با رنزو پیانو شروع شد که این همکاری تا سال 1978 ادامه داشت.
راجرز در حال حاضر رئیس Richard Rogers Partnership است، شرکتی که آن را در سال 1977، در لندن تأسیس کرد و هماینک دارای دفاتری در بارسلون، مادرید و توکیوست. نام این شرکت، از ماه آینده، برای به رسمیت شناختن کار دو همکار جوان آن، Graham Stirk و Ivan Harbour، به Rogers, Stirk, Harbour & Partners تغییر خواهد یافت.
ریچارد راجرز که از سال 1996، با کسب مقام اشرافی، به لرد راجرز ملقب گشته، در طول سالهای متمادی زندگی حرفهای خویش، موفق به دریافت تعداد زیادی از جوایز معتبر معماری شده است که از جمله مهمترین آنها میتوان به مدال طلای RIBA (انستیتو سلطنتی معماران بریتانیا) در سال 1985، و نیز شیر طلایی بیینال 2006 ونیز اشاره کرد.
ریچارد راجرز همواره با طراحی ساختمانهایی همگام و سازگار با محیط زیست و بهرهمند از تکنولوژی روز، در خط مقدم جنبش معماری پایدار بوده است. توجه به نور طبیعی و تغییرات اقلیمی و خلق ساختمانهایی که تا حد امکان از حداقل انرژی و نیز انرژی پاک استفاده کنند، مهمترین دغدغههای او در این معماری محسوب میشوند.
یکی از معروفترین کارهای راجرز در میان نخستین پروژههای او قرار دارد: مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس که آن را در سال 1971، به همراه رنزو پیانو، در یک مسابقه بینالمللی طراحی کرد. در این پروژه، آنچه که معمولاً در ساختمانها پنهان نگهداشته میشد، در معرض نمایش گذاشته شد و سازه نمایان فولادی این ساختمان و نمای چشمگیر آن که تحت تسلط لولههای تأسیساتی، پلههای برقی و سایر عناصر خدماتی بود، آن را به ساختمانی تأثیرگذار در تاریخ معماری معاصر تبدیل کرد.
یکی دیگر از کارهای مشهور راجرز که از پروژههای اولیه او به شمار میرود، برج اداری Lloyd’s of London در شهر لندن است که اجرای آن در سال 1986 به پایان رسید. ایجاد ارتباط میان درون و بیرون با استفاده از آتریوم بلندی از فلز و شیشه که سازه را غرق در نور طبیعی میکند، مهمترین ویژگی معماری این ساختمان است.
از دیگر پروژههای مهم راجرز میتوان به گنبد هزاره لندن (1996-1999)، ترمینال 4 فرودگاه Barajas مادرید و تالار گردهمایی ملی ولز (1997-2005) در Cardiff (۱۹۹۸-۲۰۰۵) اشاره کرد. او در حال حاضر پروژههای بزرگی در نقاط مختلف جهان در دست طراحی دارد که مهمترین آنها عبارتند از: طراحی یک برج 71 طبقه اداری برای سایت مرکز تجارت جهانی در نیویورک، ساختمان Leadenhall در لندن و چند پروژه دیگر در ژاپن و کره جنوبی.
| لینک |
نقد معماری
نگرشی نو به نقد معماری
بازخوانی کتاب «معماری و اندیشه نقادانه» ـ 1
Architectural Criticism
A New Approach to Architectural Criticism
Book Review: Architecture and Critical Imagination - 1
در تعریفی جامع و فراگیر از نقد معماری، هر نوع واکنش آگاهانه مخاطب، اعم از کلامی یا عملی، نسبت به محیط ساختهشده اطراف، نوعی نقد قلمداد میشود. بر این اساس، نقد فعالیتی انحصاری و محدود به ساحت متخصصین آثار هنری نیست، بلکه مجموعهایست متشکل از انواع مختلف رفتارهای انسانی که همه ما همواره با آن در ارتباط هستیم و حتی گاه به طور ناخودآگاه بدان مشغولیم.
هدف از بیان نظریه جامعیت و فراگیری نقد، زیر سؤال بردن تصور متداول از نقد معماری به عنوان مقالات کوتاه و عامهپسند یا گاه نوشتارهای طویل و غیر عامهپسند روزنامهها و مجلات و تأکیدی مضاعف بر این نکته است که طراحی محیطی یا آموزش آن به طراحان در صورتی بهبود خواهد یافت که توجه بیشتری به نقد معطوف داشته، حضور همیشگی آن را در لحظهلحظه واکنشهای معمولی انسانی جدی تلقی کرده و مقوله نقد را تنها به روزنامهها و مجلات، تفاسیر تاریخی یا واکنشهای متقابل میان مدرسین و دانشجویان در مدارس معماری، محدود نکنیم. فایده چنین نگرشی به نقد معماری، دستیافتن به بینشی وسیع، مؤثر و بیهمانند در مورد مفهوم و اهمیت معماری است.
در نگرش جامع و فراگیر به نقد معماری، علاوه بر تلقی همه واکنشهای متنوع انسانی به عنوان گونهای از نقد، جامعیت و فراگیری به شیوههای بیانی متنوعی که برای ابراز این واکنشها به کار میروند، نیز تسری داده شده و همه آنها در شمار روشهای بیان قابل استفاده در نقد قلمداد میشود. بر این اساس، این نظریه با تصور نقد به عنوان نوعی از بیان ادبی (بصورت گفتار یا نوشتار) مخالف است، چرا که ممکن است شخصی در یک آزمایشگاه یا کارگاه هنری و به وسیله یک دوربین عکاسی یا حتی یک ماژیک نوکنمدی، درست همانند منتقدی که ماشین تحریر در اختیار دارد و با نوشتن به نقد میپردازد، به بررسی، ارزیابی، توصیف، تأویل یا تفسیر پدیدهای بپردازد و آن را مورد نقد قرار دهد. از اینرو، نقد باید از زاویه اهداف، مفاهیم و روشهایی که به کار میگیرد و نه به واسطه ابزار و شیوه بیانی که برمیگزیند، مورد تأمل و بررسی واقع شود. دلیل دیگر عدم پذیرش مقوله نقد به عنوان نوعی از بیان ادبی صرف، این است که هرچند مباحث انتقادی کلامی در زمینه ادبیات کاملاً پرمایه و مکفی به نظر میرسند، اما هرگز جوابگوی وجوه گسترده و پیجیده موجود در سایر زمینهها از قبیل نقد معماری و نقد محیط ساختهشده سهبعدی نبوده و با محدودیتهای مختلفی مواجه هستند، وجوه ظریفی که شاید یک تصویر، یک نمودار و حتی یک کاریکاتور در بیان آن بسیار موفقتر عمل کند.
| لینک |
يادداشت ماه
گزیدهای از پیامهای خوانندگان ـ 6
Month’s Note
A Selection of Readers’ Comments - 6
þ بازتاب یادداشت «چرا برزیل دو بار و ...؟»
چراش مشخصه، تو متنم گفته شده، چون ما صرفاً تقليد میکنيم، بدون توجه به فرهنگ و اقليم ... و کلاً کار مدرن در دانشگاههای ما به کاری گفته ميشه که عجيب غريب باشه. ...
þ بازتاب یادداشت «داوری مسابقه معماری شهر آفتاب به روایت تصویر»
--:
تأسف فراوان برای معمار و معماری ايران، ... همه ميدانند اصل کارهای دوم تا چهارم کجاست ... کپیرايت مفهومی ندارد ...
تسليت: ۱. ... به کارفرما، ۲. به داوران بيسواد، جز شيردل، ۳. به جامعه معماری ايران ...
تبريک: به برخی از طرحهای منتخب از پنجم به بعد که بدون پارتی منتخب شدند.
þ بازتاب یادداشت «مسابقه طراحی بخش بیرونی آکواریوم نیویورک»
... وقتی اين رو ديدم، دلم به حال کشور خودمون سوخت. يک آکواريوم با يک طرح مناسب معماری، ۷۵۰۰۰۰ نفر بازديدکننده رو در سال جذب میکنه، در حالی که کشور ما با پتانسيل عظيم خودش و با بيش از يک ميليون اثر تاريخی، کمتر از ۵۰۰۰۰۰ نفر توريست خارجی در سال داره ... و اين هشداريه حداقل به ما، به عنوان کسانی که خودمون رو قشر فرهیخته میدونیم، درحالی که نمیدونیم مسئوليت بزرگی به گردنمونه و شايد درک کنيم که دلیل این همه مصائب چیه ...
þ بازتاب یادداشت «از رؤیا تا واقعیت»
حقيقتی است تلخ که در بازار کار جای خلاقيت که نيست، هيچ، معيار ارزشگذاری معمار باسواد و بیسواد، صرفه اقتصادی آن برای کارفرما است. خود من هفته گذشته در حال کرکسيون يک کار تجاری با حدود ۲۲۰۰۰ متر زيربنا، موقعی که ديدم کارفرما طرح ورودی من را به خاطر ۲ واحد تجاری بيشتر کاملاً از بين برده است، با تمام وجودم مسئله را درک کردم.
þ بازتاب یادداشت «مسابقات معماری؛ بیمها و امیدها»
مسابقات خارجی از اين دست مشكلات "هم" دارند، اما مسابقات داخلی يكپارچه دغلبازی است. به جای سه برنده، ده رتبه برتر اعلام میكنند. يكجا 100 ايده را به جيب میزنند، بدون اينكه تعهدی در قبال آن داشته باشند. قراردادی با برنده مسابقه در كار نيست ...
اصلاً به نوع قضاوت و زد و بند كاري نداريم، فقط همان قواعد كلی كه در دعوتنامه گفته شده، رعايت شود، باقی پيشكش ... مسابقات داخلی شرافتمندانه انگشتشمار هستند ...
... متأسفانه اکثر پروژههای منتخب در مسابقات معماری (در داخل ايران) يا به مرحله اجرا نمیرسند و يا بدليل موانع مختلفی از جمله اعمال نفوذ کارفرما، مسائل اقتصادی، عدم وجود نيروهای متخصص اجرايي و يا حتی گذشت زمان، دچار تغيیرات اساسی شده و در انتها شباهتی به پروژه برنده ندارند!
| لینک |
