حاشیه معماری
خواندنیهای معماری ـ 4
Margin of Architecture
Architectural Readables - 4
o رنگکردن غریبه، قانون مهم آتلیه!
þ دانشجویان دانشکده در عین رقابت، با هم دوستی و رفاقتی عمیق داشتند. اما شرایط خاصی را هم رعایت میکردند، مثلا هیچکس نمیتوانست به آتلیه دیگری برود. چون هر آتلیه سبک و نظم کار خودش را داشت، ورود افراد غریبه به آتلیهها اکیدا ممنوع بود. در نظر بگیرید یک آتلیه گرم، یک موزیک ملایم و پیشخدمتی که چای یا نوشیدنی برای دانشحویان میآورد و هر دانشجو برای خودش کار میکرد. اگر قرار بود هرکس به دوست خارج از آتلیهاش اجازه داخلشدن بدهد، این نظم به هم میخورد. بعضی وقتها که افراد غریبه دانسته یا ندانسته وارد میشدند، برای اینکه به بقیه هشداری داده شود، او را رنگ میکردند. در واقع همه این کارها برای این بود که هم صیانت و هم سلامت آتلیه حفظ شود.
o آثار مثبت نمایش عمومی طرحهای دانشجویی
þ انجام هر پروژه سه مرحله داشت: راهنمایی، قضاوت یا ژوژمان و در معرض نقد عموم قرار گرفتن. معمولا فردای روز قضاوت، در سالن ژوژمان از سمت خیابان اصلی دانشگاه باز میشد و کلیه کسانی که از آنجا رد میشدند، میتوانستند بیایند و پروژهها را ببینند و نقد کنند. این نقد هم در کار دانشجویان و هم قضاوت اساتید بسیار موثر بود. همچنین برگزاری نمایشگاه و ارائه کارها باعث میشد که دانشجویان ممتاز که طرحهای ارزنده ارائه دادهاند، هم در دانشکده و هم در خارج آن، شناخته شوند. بنابراین امکان داشت به کار دعوت شوند یا صاحبکار به دانشجویان مراجعه کند.
o تاثیر متقابل دانشکده معماری و جامعه بر یکدیگر
þ روبروی پارک دانشجو، دو دهانه رنگفروشی به نام بصیری بود که اکنون محل آن فروشگاه شده است. دانشجویان از این فروشگاه رنگ تهیه میکردند و از اینرو، فروشنده، یعنی آقای بصیری، از نحوه کار دانشجویان و کوشش و هیجان آنها باخبر بود. وقتی آقای بصیری میخواست خانهای برای خود بسازد، آن را به عنوان مسابقه در قالب طرح معماری، به دانشکده دادند. این طرح مانند سایر کارها کرکسیون و قضاوت شد. سپس از ایشان خواسته شد از بین طرحها، آن را که میپسندد، انتخاب کند و بسازد. در ضمن جایزهای هم به طرح آن داده شد.
سازمان نظام آموزشی دانشکده هنرهای زیبا؛ گفتگو با اصغر ساعد سمیعی: فصلنامه معماری و فرهنگ، شماره 32، 1387، صفحات 30-36
| لینک |
