خانه؛ مفاهیم و معناها4

 

بیشتر ما این تجربه را داشته­ایم که از خانه­ای به خانه دیگر نقل مکان کنیم یا مسکنی بیابیم که در وحله نخست بیگانه، ناخوشایند و شاید حتی خصومت­آمیز باشد. اما با گذشت زمان ما از خانه جدید و متعلقات آن چنان استفاده می­کنیم که گویی مدت­هاست آنها را بکار می­بریم. می­توانیم وقتی به آن باز می­گردیم، در آسایش باشیم، استراحت کنیم و خودمان باشیم. اما چرا در این مکان بخصوص می­توانیم خودمان باشیم تا جاهای دیگر؟ به نظر می­رسد تصور ما از فضاهای شخصی که تا اندازه­ای امتداد عینی و ملموس خود ما است، بسط می­یابد تا خانه­ای را که برای خودمان برگزیده­ایم، نیز در برگیرد.

ما همان­طور که به خانه، این گوشه دنج و کوچک در جهان عادت می­کنیم و آن را از خودمان می­دانیم، خصوصیاتی از خودمان را نیز بر طرح و عناصر فیزیکی آن فرا می­افکنیم. اثاثیه و نحوه چیدن آنها، تصاویری که نصب می­کنیم و گیاهانی که می­خریم و پرورش می­دهیم، همه نمودهایی هستند از تصویری که ما از خودمان داریم و همه پیام­هایی درباره خودمان هستند که می­خواهیم به خودمان و به نزدیکانی که به خانه­مان دعوت می­کنیم، منتقل شوند. بدین­ترتیب خانه ممکن است به دو صورت دیده شود: اول تجلی آشکاری از خود که در این حالت پیام­های روانی از خود به سوی نماد عینی خود جاری می­شود و دوم به صورت کشف و شهود ماهیت خود که در این حالت پیام­ها از نماد عینی به جانب خود باز می­گردند. 

با توجه به آنچه گفته شد، خانه بازتابی است از اینکه انسان خود را چگونه می­بیند. خانه متشکل از فضای محصور درونی و فضای باز بیرونی است و بدین­ترتیب دو جزء بسیار مهم و متفاوت دارد: فضاهای داخلی و صورت خارجی. لذا خانه به خوبی چگونگی تصور فرد از خود را به دو طریق باز می­تاباند: به واسطه فضاهای خصوصی درون و فضاهای عمومی برون. فضای خصوصی خودی است که از منظر درونی دیده می­شود و فقط بر نزدیکانی آشکار می­شود که به درون خانه دعوت شده­اند و فضای عمومی آن خودی است که برمی­گزینیم تا به سایرین نشان دهیم.   

 

 



موضوعات: