معماری جهان

 

نگاهی به گرایش­های معماری معاصر جهان ـ 1

           

Architecture of the World

Tendencies of The World’s Contemporary Architecture - 1

 

از ربع پایانی قرن بیستم به این سو، دورانی جدید در معماری جهان آغاز گشته است که با کثرت اندیشه‌ها و رویکردها و نوعی تلاطم و پیچیدگی همراه است. بر خلاف نیمه اول قرن بیستم که معماری مدرن گفتمان غالب معماری جهان به شمار می‌رفت و به علت پیوستگی و یکدستی اندیشه حاکم بر جهان معماری، دیدگاه‌‌های معماری تقریباً آشکار و روشن بود، در سال‌های اخیر جهان به سوی کثرت‌گرایی رفته و این انگاره که حقیقت و زیبایی‌شناسی واحدی وجود ندارد، تقریباً مورد پذیرش همگانی قرار گرفته است. در نتیجه، به تعداد معماران گرایش و دیدگاه بوجود آمده و معماری معاصر جهان به دلیل همین تعدد گرایش‌ها بسیار ناهمگن‌ شده است، بطوری که در یک بررسی اجمالی می‌توان به ده‌ها رویکرد شخصی در میان معماران مختلف اشاره کرد، رویکردهای متعددی که به آسانی نمی‌توان آنها را طبقه‌بندی و از یکدیگر تفکیک کرد. از این‌رو، به نظر می‌رسد دوران سبک‌ها در معماری به پایان رسیده باشد، چرا که پیچیدگی مسائل و کثرت شیوه‌ها ایجاب می‌کند روند حرفه‌ای و خلاقه هر طراح بطور مجزا مورد بررسی قرار گیرد. 

کامران افشارنادری در مقاله‌ای با عنوان «معماری امروز ایران و مسئله پیشرفت» که در مجله معمار، شماره 1، تابستان 1377، به چاپ رسیده، تلاش نموده است گرایش­های متنوع معماری معاصر جهان را طبقه‌بندی نماید که در نوع خود طبقه‌بندی جالبی به نظر می‌رسد. او در این مقاله تجربیات مختلفی که را در معماری ربع پایانی قرن بیستم در جهان صورت گرفته است، به ترتیب زیر طبقه‌بندی نموده است:

1. آثاری عمل‌گرایانه که اگرچه به صورتی مبالغه‌آمیز به فن ساختمان و تکنولوژی برتر نظر داشته‌اند، اما همزمان توانسته‌اند به صورتی بدیع و انطباق‌پذیر، رابطه‌ای جدید بین معماری، شرایط محیطی و نیازهای کاربردی برقرار کنند، مثل آثار نورمن فاستر و رنزو پیانو.

2. معماری‌های بسیار جسورانه و جنجالی که با تأکید بر محتوای انتزاعی فیگوراتیو فرم معماری، از طریق نمونه‌واره‌های علمی و فلسفی یا میان‌برهای ذوقی و تجربی خاص مجسمه‌سازی، به گسترش ابعاد زیبایی‌شناسی معماری و کاوش در زمینه‌های جدیدی از فرم معماری پرداخته‌اند، مثل آثار فرانک گری و پیتر آیزنمن.

3. نوعی نوکلاسیسم جدید که به صورتی گاه جدی و گاه طنزآمیز به بازنگری و استفاده پراکنده از عناصر تاریخی پرداخته است، مثل آثار مایکل گریوز و آلدو روسی.

4. معماری انعطاف‌پذیر و زمینه‌گرا که عصاره خود را از محیط اطراف دریافت می‌کند، مثل آثار آلوارو سیزا ویه‌را و رافائل مونئو.

 

 



موضوعات: