معماری جهان
مبانی زیباییشناسی معماری امروز جهان
Architecture of the World
Principles of Aesthetics in The World’s Today Architecture
سبکها یا به بیانی بهتر، گرایشهای معماری در جهان کنونی که شرایط و تحولات اجتماعی، اقتصادی، علمی، فرهنگی و هنری پیچیدهای را پشت سر گذاشته و دایما در حال تجربه شرایط و تحولات پیچیده جدیدتری نیز است، از تنوع و گونهگونی بسیار زیادی برخوردار هستند که همین امر، گونهشناسی این گرایشها و بحث منسجم و نظاممند درباره زوایای مختلف هر یک از آنها را دشوار میسازد. با توجه به این واقعیت، آیا میتوان مشترکات زیربنایی بخش عمدهای از گرایشهای متنوع معماری امروز جهان را در مبانی و اصول مشخصی خلاصه کرد و از این رهگذر، به دیدگاه روشنتر و منسجمتری در مورد تحولات کنونی معماری جهان دست یافت؟
بهرام شیردل در گفتوگو با فصلنامه آبادی (شماره 17، تابستان 1374)، با اذعان به این واقعیت که در سالهای اخیر، بعد از سپریشدن دوره منسجم و یکپارچه مکتب مدرنیسم در سالهای 1910 تا 1940، دوره پستمدرنیسم در سالهای 1960 تا 1980 و معماری دیکانستراکشن در دهه 1980، رویکردهای خاصی در معماری پدید آمده است که نمیتوان نام آنها را سبک گذاشت، از یک جریان معماری به عنوان گرایش غالب و مطرح در سطح جهانی و در محافل مختلف معماری یاد میکند که میکوشد پاسخگوی برنامهریزیهای پیچیده جهان امروز در عرصههای مختلف باشد و معماران نیز تا اندازهای اصول آن را به عنوان اصول معماریای که زمان ما را توصیف میکند، پذیرفتهاند.
شیردل در تبیین مبانی و اصول جریان غالب معماری امروز جهان، به سه سرفصل اساسی اشاره میکند که وجه اشتراک آنها در بینالمللی و جدید بودن است:
1. اقتصاد بینالمللی جدید
2. تکنولوژی بینالمللی جدید
3. علوم بینالمللی جدید
در واقع، امروزه در معماری جهان، پایبندی به سبکهای مختلف چندان مطرح نیست، بلکه کوشش بر آن است که نوعی معماری، متناسب با اقتصاد، تکنولوژی و مسائل علمی جدید، عرضه شود که بر اصولی مشخص و حتی زیباییشناسی خاص خود استوار است. شیردل از ژان نوول، پیتر آیزنمن، دانیل لیبسکیند، تویو ایتو و رم کولهاس، به عنوان معماران مطرح و تاثیرگذار این جریان جدید یاد میکند.
| لینک |