معماران دوران تحول

 

جامعه مهندسان معمار ایران، طی روزهای ششم و هفتم اسفندماه، با برگزاری جلسات سخنرانی در خانه هنرمندان ایران، به بررسی دوران تحول معماری ایران و معرفی مهندسان تحصیل­كرده این دوره پرداخت. در این نشست، اعضای گروه پژوهشی «معماری دوران تحول» نتایج تحقیقات 20 ساله خود را به دانشجویان و اساتید معماری و شهرسازی ارایه کردند. اعضای این گروه سه­نفره، آقایان ویکتور دانیل، بیژن شافعی و سهراب سروشیانی از سال 1361 گرد هم آمده و همزمان با بازگشایی دوباره دانشگاه­ها، تحقیق درباره معماری را آغاز نموده­اند که بررسی­هایشان تاکنون ادامه یافته است. بررسی دوره­های تاریخی و معماری دوران تحول از فعالیت­های پژوهشی این گروه طی این سال­ها بوده است. 

شافعی هدف از معرفی معماران دوران تحول را چنین عنوان می­کند: «هدف اصلی برگزاری این سمینار آشنایی دانشجویان و استادان رشته معماری با معماران تحصیل­كرده قرن اخیر است كه با شناخت از مدرنیته تحول عظیمی در معماری شهری تهران ایجاد كرده­اند. آنها از سال ۱۳۰۰ شمسی به این طرف در تهران و شهرستان­ها فعالیت كرده و شهر را از هیأت قاجاری خارج كرده­اند.»

معماری دوران تحول در اصل به دوره­ای از معماری سرزمین ایران باز می­گردد که از دوران سلطنت ناصرالدین­شاه قاجار آغاز می­شود. اما دوران تحول مورد بحث در این سمینار مربوط به معماری دوران اوایل قرن در ایران است، دورانی كه چهره شهر تغییر نموده و شهر از هیأت دوره قاجاری خارج شده است. استفاده از اتومبیل، گسترش ساختمان­های نوین و آموزش نوین و گرایش شهروندان به مدرنیته، از مشخصات عمومی این دوره محسوب می­شود. بر این اساس، ساختمان­های این دوره را می­توان نمادی از قرن نوین در ایران دانست.

 

 «نیکولای مارکوف»، «وارطان هوانسیان»، «کریم طاهرزاده بهزاد»، «پل آبکار»، «محسن فروغی»، «ماکسیم سیرو»، و «آندره گدار» از برجسته­ترین معماران دوره تحول به شمار می­روند. از بناهای شاخص این دوره نیز می­توان به «دبیرستان البرز»، «بیمارستان شاه­رضای مشهد»، «دانشکده حقوق»، «وزارت امور خارجه»، «بانک سپه»، «موزه ایران باستان»، «مجموعه چهارصد دستگاه»، «ساختمان رادیو» و ... اشاره نمود.

 

 



موضوعات: