شیوه­های سکونت در معماری2

 

4. سکونت خصوصی (Private Dwelling) در بنای مسکونی

در مفهوم سکونت گزینش­های خصوصی­تر نیز وجود داشته و وجود هر فرد از جریانی ویژه و مختص به خود پیروی می­کند. لذا سکونت آن گوشه­گیری را که لازمه شکل­گیری و پرورش هویت ویژه فردی است، نیز شامل می­شود. شیوه اخیر را می­توان با عنایت به فعالیت­هایی که می­باید از دخالت دیگران دور نگهداشته شوند، سکونت خصوصی نامید. صحنه اجرای نقش سکونت خصوصی بنای مسکونی یا خانه است که تحت عنوان پناهگاه یا مکانی که خاطرات تشکیل­دهنده جهان خصوصی آدمی را در خود گرد آورده و به نمایش می­گذارد، مشخص می­گردد.

با توجه به شیوه­های چهارگانه سکونت، مفاهیمی را که از سکونت استنباط می­شود، می­توان به شرح ذیل طبقه­بندی نمود:

1. دیدار با دیگران به منظور دادوستد تولیدات، اندیشه­ها و احساسات؛ یعنی آزمودن زندگی به عنوان عرصه امکانات گوناگون

2. توافق با دیگران یعنی پذیرش مجموعه­ای از ارزش­های مشترک

3. یافتن موجودیت از طریق گزینش جهانی کوچک و از آن خود

مفاهیم یادشده را می­توان به ترتیب شیوه­های سکونت مجتمع، عمومی و خصوصی خواند. بایستی توجه داشت که واژه سکونت مکان­هایی را که از سوی آدمی برای عینیت بخشیدن به مفاهیم فوق برپا گشته است (آبادی و فضای شهری، بنای عمومی و بنای مسکونی)، نیز در بر می­گیرد. آبادی، فضای شهری، نهاد و خانه به همراهی یکدیگر محیط کل یعنی جایی را که سکونت به صورت­های طبیعی، مجتمع، عمومی و خصوصی خود در آن رخ می­دهد، بوجود می­آورند. این محیط همواره به آنچه بر طبیعت ارزانی گشته است، یعنی به چشم­اندازی که علاوه بر دارا بودن کیفیت­های عمومی، ویژگی­های اختصاصی خود را نیز داراست، وابسته می­باشد. بدین ترتیب سکونت به مفهومی دال بر برقراری صمیمیت با مکانی طبیعی نیز دست می­یابد.

علاقمندان برای پیگیری مطالب مربوط به مفهوم سکونت می­توانند به کتاب مفهوم سکونت؛ به سوی معماری تمثیلی نوشته کریستیان نوربری ـ شولتز و ترجمه محمود امیر یاراحمدی که توسط نشر آگه به چاپ رسیده است، مراجعه نمایند.

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این یادداشت به همراه چهار یادداشت قبلی در روزنامه همشهری مورخ یکشنبه 10 خردادماه 83 با عنوان سکونت و معماری؛ در جستجوی حلقه­های گمشده به چاپ رسیده است.

 

 



موضوعات: